Allir velkomnir í Pizzapartý

Jæja, þá er loksins pizzaofninn kominn í gagnið og búið að taka 2 keyrslur. Allir velkomnir í pizzaveislu :)

Að ferðast í húsbíl

Það er mjög algengur ferðamáti hér á Nýja Sjálandi að ferðast í húsbíl. Okkur langaði til að prófa þennan ferðamáta og leigðum því húsbíl yfir helgina. Veðurspáin var góð á vesturströndinni og tókum við því stefnuna þangað og ákváðum að skoða nyrsta hlutann af henni þar sem við höfum ekki komið þangað áður. Við lögðum af stað seint á föstudegi og keyrðum yfir Lewis Pass í átt að Westport. Það snjóaði á okkur í fjöllunum og ekki hægt annað en stoppa til að leyfa krökkunum að leika sér. Ef veðrið heldur áfram með þessu móti þá stefnir allt í góðan skíðavetur. Við gistum um nóttina á stað sem heitir Reefton og er annar gamall gullgrafarabær. Bærinn er samt helst þekktur fyrir að vera fyrst bær Nýja Sjálands sem er lýstur upp með rafmagni og gerðist það 1888. Birna Líf og Árni Kristinn fengu að sofa saman í efri kojunum fyrir ofan bílstjórasætið og var það ekkert smásport.....tók reyndar smátíma fyrir þau að sofna, Árni Kristinn þurfti mikið að prófa að slökkva og kveikja ljósin þarna upp við litla kátínu stóru systur.
Næstu dag ókum við svo til Westport og skoðuðum okkur um við Cape Foulwind. Þar er mikill fjöldi af loðselum sem við skoðuðum og voru þó nokkrir kópar á spena þegar við gengum þar um. Við löbbuðum svo eftir strandlengjunni að vitanum við Cape foulwind og svo aftur til baka. Birna Líf og Árni Kristinn stóðu sig með mikilli prýði og gengu sennilega um 5 km þennan dag. Þetta er afskaplega falleg strandlengja þarna og væri ekki amalegt að eiga sumarhús á þessu svæði. Við héldum svo áfram niður til Greymouth þar sem við gistum á Holiday Park með stórum leikvelli og góðri aðstöðu. Næsta dag héldum við svo heim aftur með nokkrum stoppum m.a. við fallegt vatn til að fá okkur hádegismat.
Okkur fannst þetta mjög þægilegur ferðamáti og krakkarnir höfðu mjög gaman af þessu. Þau sátu aftur í bílnum og höfðu gott útsýni út um stóra glugga og því var ekkert vandamál með bílveiki í þessari ferð. Öll aðstaða var til fyrirmyndar og þægilegt að geta eldað allan mat í bílnum og þurfa aldrei að stoppa á veitingastöðum eða á klósettum fyrir krakkana, þar sem þetta er allt til staðar í bílnum. Það er hins vegar ókostur að þurfa alltaf að tengja bílinn í rafmagn til að geta hitað hann, og þar af leiðandi þarf alltaf að borga fyrir orkustöð á gististöðum fyrir bílinn. Við eigum örugglega eftir að leigja svona bíl aftur e-rn tímann seinna en við myndum aldrei kaupa svona, enda alltof dýrt og ópraktískt til þess.

Pizzaofninn taka tvö

Það er búið að standa til í langan tíma að búa til nýjan pizzaofn eins og við Svanur gerðum fyrir alllöngu síðan þegar við bjuggum á Rata street og héldum bestu pizzupartý í Christchurch. Undanfarna mánuði hefur farið fram mikil garðvinna sem var nauðsynlegur undanfari þess að geta gert ofninn. Að lokum gátum við Sibbi hafist handa. Í grunninn notuðum við gamalt timbur úr lestarteinum sem við grófum upp úr garðinum. Ofan á það hlóðum við svo múrsteinum sem við grófum upp úr garðinum og fengum nokkra gefins að auki. Þegar grunnurinn var kominn þá útbjuggum við sandmót af innri byrði ofnsins og blönduðum svo leir undan húsinu við sand og hlóðum í kring. Þetta var látið þorna í 2 daga og svo settum við Einar ytra leirlagið á íblandað hálmi til styrkingar. Síðan þá hefur eiginlega ekki viðrað nógu vel þannig að lítil þornun hefur verið í gangi. Í dag er hins vegar sól og blíða og ég vonast til að geta tekið sandinn innan úr og geta kveikt upp til að klára að þurrka ofninn.....ætti að vera tilbúið í pizzugerð næstu helgi. Set inn nýjar myndir þegar allt er klárt.

Ferðalag til Hokitika

Við ákváðum að skella okkur í ferðalag yfir á vesturströndina um miðjan apríl. Við pökkuðum því skyndi á laugarsdagsmorgni og lögðum í hann. Það hafði snöggkólnað með skarpri sunnanátt á föstudeginum og því snjóað niður á láglendi sem er óvanalegt svona snemma hausts hér á Nýja Sjálandi. Það bauð hins vegar upp á skemmtilegt stopp á leiðinni þar sem við gátum notað tækifærið og búið til snjókalla. Það var ansi skondið að fylgjast með Árna Kristni þar sem hann er ekki beint vanur snjó og var því ægilega hissa á því að sér yrði svona kalt á höndunum. Við gistum svo í Hokitika í heimagistingu hjá indælli konu. Það var alveg stórmerkilegt að skoða sig um í húsinu hennar....eiginlega eins og að vera kominn heim til mömmu í Grindó. Myndir, styttur og annað punt var í mörgum tilvikum ekki svipað, heldur nákvæmlega eins og dót sem mamma á. Það fór vel um okkur og fengum við vel útilátinn morgunmat eins og við var að búast. Eftir það fórum við í göngutúr á ströndina og söfnuðum fallegum steinum og héldum svo af stað til að skoða ,,Shantytown" sem er gamall gullgrafarabær á vesturströndinni sem þeir hafa varðveitt í upprunalegri mynd frá gullæðinu sem ríkti hér seint á 18 öld. Það var margt skemmtilegt að skoða þar og fengum við m.a. að prófa pönnurnar til að finna gull og fengum svo afraksturinn í lítil glös (að sjálfsögðu fundum við smágullsalla). Hápunkturinn fyrir krakkana var þó að fá að fara í eimreiðina og skemmtu þau sér hið besta og vildu helst ekki fara úr lestinni.

Yoga og Kung Fu

Mátti til með að setja inn myndir af hópnum í æfingum eftir göngu dagsins

Milford Track

Við áttum alltaf eftir að setja inn pistil um Milford Track og hér kemur hann því!
Tveimur dögum eftir Coast to Coast var lagt af stað í stórskemmtilegt ferðalag. Hingað var kominn þvílíkt fríður hópur af íslensku göngufólki alas hinir Sáru og Súru fætur. Fyrir rúmum þremur árum þegar við Svava ákváðum að flytja til Nýja Sjálands hafði okkur verið uppálagt að skipuleggja gönguferð hér fyrir gönguhópinn okkar. Nokkuð sem okkar grunaði eiginlega aldrei að það yrði að raunveruleika.....en viti menn fólk í þessum gönguhóp er ekki að mikla hlutina fyrir sér og ákvað að stytta harðan vetur á norðurhveli til að fara í gönguferð eins langt í burtu og hægt er. Á mánudeginum (eftir mikið fum og fát við að skipta fólki niður á bíla) var lagt af stað til Hokitika á vesturströndinni. Ég beið fram eftir degi í Christchurch þar sem vinir okkar Kila og Melo voru að koma í ferðina frá Ástralíu. Það byrjaði ekki gæfulega fyrir okkar þar sem við lentum í hinu mesta óveðri yfir fjallgarðinn þar sem grjótskriður, aurskriður og snjókoma um mitt sumar lagði sitt til að reyna að stöðva okkur, en yfir á vesturströndina komumst við þrátt fyrir að bílar á eftir okkur hafi ekki verið eins heppnir þar sem veginum var lokað fyrir umferð stuttu síðar. Við hittum því hópinn í Hokitika og héldum svo áfram daginn eftir niður vesturströndina. Það var stoppað þann daginn til að fara með hópinn í Kajakferð og svo haldið áfram og útsýnið til Franz Josef og Fox jöklana þar sem þeir ryðjast niður úr fjöllunum niður í regnskóginn var alveg magnað. Þetta virkar eiginlega óraunverulegt að sjá skriðjökla enda niður í regnskóg...ekki alveg það sem við erum vön frá Íslandi. Næstu nótt gistum við í Haast og svo var ekið til Queenstown næsta dag. Í Queenstown hitti Svava okkur og Kelvin vinur okkar kom frá Auckland og var þannig saman kominn þriðjungur af gamla Encounter hópnum sem ferðaðist saman í gegnum Afríku árið 2000!
Á fimmtudeginum var svo tekin rúta árla morguns frá Queenstown til Te Anau Downs og svo ferja að upphafi göngunnar. Næstu 4 daga gengum við svo Milford Track gönguna sem snemma á síðustu öld var lýst sem ,,finest walk in the world" í bresku blaði og hefur þessi gönguleið sennilega haldið sessi sem ein af topp tíu gönguleiðum jarðar. Það er skemmst frá því að segja að þessa ganga býður upp á magnaða fjölbreytni, tröllslegt landslag, forna skóga, fallegar ár og eina af hæstu fossum heims að ónefndum óteljandi sandflugum. Við vorum búin að vara gönguhópinn við þessari óværu en það var ekki fyrr en eftir fyrsta daginn að við vorum tekin trúanleg og eftir það var ekki hægt að þekkja gönguhópinn sára og súra fætur frá hóp hryðjuverkamanna enda rétt stóð nefbroddurinn framundan klæðum sumra göngumanna. Í lok hvers dags var boðið upp á yoga og Kung Fu æfingar a la Kila og Melo sem vakti mikla lukku. Það var erfitt að velja myndir til að setja með þessum pistli en ég ákvað að lokum að senda inn myndir af öllum þeim æðislega fallegu og köldu baðstöðum sem gangan bauð upp á. Sennilega var þetta einhver sú mikilfenglegasta sturta sem völ er á í heimunum að baða sig undir 580m háum Sutherland fossum.

Klifur-fjölskylda

Til þess að brjóta upp þessar venjulegu fjölskylduferðir um helgar á ströndina ákváðum við að gera eitthvað öðruvísi með krökkunum einn laugardaginn og skelltum okkur í klifur hús hér í Christchurch. Þar er stærðarinnar salur þar sem krakkar og fullorðir-krakkar geta komið og smellt ser í talíu sem gerir fólki kleift að klifra án aðstoðar. Krökkunum þótti þetta alveg rosalega gaman og Sibbi gerðist svo djafur að stökva ofan af stólpa í hengirólu sem hékk í miðjum salnum. Látum myndirnar fylgja með af Sibba kalda við tækifæri.

Afmælisbarnið

Afmæli Sigurbjörns

Sigurbjörn átti afmæli þann 19 mars og var vakin með söng og súkkulaði afmæisköku . Annars var búið að ákvaða að við fullorðnafólkið færum saman út að borða á volcanos og skella þannig saman afmælis-út-að-borða fyir hann og Hilmar , sem á afmæli þann 30 mars. Sibbi fékk blaut-búning frá okkur þannig að hann getur núna surf-að og synt um á ströndinn án þess að verða of kalt. Svo stendur til að við skellum okkur í kæjak í vetrar-fríinu okkar. Við erum bara farin að hlakka til að komast aftur á ánna sem við höfum ekki farið á síðan í Cost-cost keppni.

Páskaungar

Við máttum til með að setja inn þessa mynd af þeim systkinum í nýju páskanáttfötunum sínum.

Mikil spenningur í gangi og erfitt að koma þeim í háttinn, enda páskaeggjaleit á morgun!

Kanínumyndir

Nýir fjölskyldumeðlimir á Nýja Sjálandi

Já það er sem sagt satt !
Það hefur orðið fjölgun á heimilinum. Siðistu helgi þegar við fórum í leiðangur til þess að kaupa hellur í garði viltumst við inn í gæludýrabúð og komum þaðan út með tvær kanínum og búr.
Þessir nýju meðlimir hafa verið skýrðir snjór (hvítakanínan hennar Birnu Lífar) og bangsi (brúna kanínan hans Árna Kristins). Krakkarnir eru himinlifandi yfir þessari viðbót og við fullorðna fólkið höfum ekkert síður gaman af kanínunum. Látum fylgja myndir við fyrsta tækifæri.

Börnin í góðu yfirlæti hjá ömmu sinni á meðan C-C stóð yfir.. Komið í mark eftir fjallahlaup dag 1.

Dagur 1 komum í mark eftir fyrsta legginn

Fundir hjá aðstoðarmönnum og keppendum í C-C

I

Coast to Coast

Janúar mánuður var fljótur að líða hjá okkur við æfingar fyrir Coast to Coast keppnina. Síðustu 10 dagar fyrir keppni voru þó meira og minna hvíld og farið að gæta óþreyju í fótunum á okkur að fara að gera e-ð. Birna og Kiddi komu til okkar á mánudeginum fyrir keppnina og við fórum svo út úr bænum á miðvikudeginum upp í Arthurs pass og gistum þar í sumarhúsi sem nágrannar okkar eiga og voru svo vinalegir að lána okkur. Miðvikudagurinn fór í það að fara yfir allan búnaðinn fyrir keppnina, orkufæði, sölt, vökva o.s.frv.

Á fimmtudeginum keyrðum við svo öll niður til Kumara á Vesturströndinni þar sem skráningin fór fram og fengum þar keppnispakkann ásamt kippu af speights bjór (fínn vökvi fyrir keppnina, a.m.k. fyrir aðstoðarfólkið). Um kvöldið keyrðum við svo til baka til Arthurs Pass til að fara snemma í háttinn, enda þurftum við að vakna hálffjögur um nóttina. Við Svava gistum í tjaldi úti í garði en Birna, Kiddi, krakkarnir og aðstoðarmennirnir (Eggi, Einar og Mikki) gistu í húsinu. Við fengum forvitna gesti í heimsókn um leið og við komum í bústaðinn, en tvo Kea páfagauka bar að garði......við vorum því fljót að ákveða að skella hjólunum inn í geymslu enda þeir þekktir fyrir að finnast gúmmídekk ágætis afþreying.

Dagur 1: Við vöknuðum klukkan hálfjögur, borðuðum og lögðum svo af stað á vesturströndina. Við vorum skilin eftir við Kumara racecourse og þaðan hjóluðum við af stað korter í sex niður að hjólastöndunum (4.2 km) og gengum svo 3 km niður á ströndina. Þar dýfðum við fingri og fæti í sjóinn og vorum að lokum ræst af stað klukkan 7 að morgni. Fyrst er hlaupið 3 km og þá tekur við 55 km hjólatúr með smáhækkun (240 m) og gekk það bara mjög vel. Við bjuggumst við að þessi fyrsti kafli (hlaup og hjól) tæki okkur um 2.5 til 3 tíma og vorum við 2:20. Þar tekur við fyrsta skipting, við losum okkar við hjóladótið og fáum hlaupabakpokum með aukafötum og skyndihjálparpakkanum. Þarna hefst svo fjallahlaupið, ef hlaup skyldi kalla. Þetta eru 33 km upp eftir árfarvegi með stígum sums staðar og þarf að vaða ána á um 30 stöðum. Hækkunin er tæpir þúsund metrar. Við vorum mjög ánægð með tímann upp að Goat pass þar sem hækkuninni lýkur en eftir það voru hnéin á mér til trafala og við fórum hægt yfir og kláruðum fjallahlaupið á 7.5 klst. Þar lauk degi eitt og við vorum býsna glöð með árangurinn. Næsta dag þurftu Eggi, Mikki og Einar að fara með kajakan í skoðun niður við Waimakariri ána klukkan 5 um morguninn en Kiddi skutlaði okkur með hjólin að Klondyke Corner þar sem dagur 2 byrjar. Klukkan að verða átta vorum við svo ræst af stað í 15 km hjól sem endaði með 800 m hlaupi með hjólin niður að ánni. Þar tók við 67 km kajakferð niður í gegnum Waimakariri gilið. Kajakferðin gekk vel og Svava velti ekki neitt en ég velti einu sinni eftir að við vorum komin í gegnum allar erfiðu flúðirnar, augnabliksaðgátsleysi í náttúruskoðun! Var í raun bara hressandi. Eggi og Kiddi tóku á móti okkur þar og síðasti leggurinn tók við sem var 70 km hjólatúr. Við skiptumst á að vera á undan og kljúfa vindinn og hvíldum svo fyrir aftan á milli. Við höfðum áætlað að vera 3 tíma þennan síðasta kafla, en vorum miklu sprækari en við gerðum ráð fyrir og komum í mark eftir 2:20......sem þýddi það að aðstoðarmennirnir og allt stuðningsliðið var í kaffi heima hjá sér í rólegheitunum. Sem betur fer var kunningi minn frá spítalanum þarna og við gátum hringt heim til að fá e-rn til að ná í okkur. Annars vorum við bara alvarlega að íhuga að hjóla bara heim ;)

Sem sagt þá náðum við að klára alla þessa leið á 2 dögum og vorum samferða allan tímann. Við erum hrikalega ánægð með árangurinn og viljum líka þakka öllum þeim sem hafa hjálpað okkur svona mikið til að ná þessum árangri..............nú vitum við eiginlega ekki hvað við eigum af okkur að gera, humm....ætli við finnum ekki e-ð út úr því.

Jóla-loppapeysur

Áramótakveðja 2007-2008

Jóla- og áramótakveðjur frá Nýja Sjálandi
Þá er enn eitt árið liðið hjá okkur hér á Nýja Sjálandi. Það hefur verið viðburðarríkt ár hjá okkkur og það sem ber hæst er sennilega húsakaupin okkar í Lyttelton, en við fluttum inn í nýja húsið okkar i febrúar og hefur farið ofsalega vel um okkur hérna.
Svava byrjaði í mastersnámi í ,,bioengineering“ við Canterbury University þar sem hún er að gera verkefni um blóðflæði í heila og tengsl þess við súrefnisþurrð eða skort í ákveðnum svæðum heilans. Námið gengur vel og er mjög skemmtilegt og áhugavert og ráðgert er að verkefnið klárist öðru hvoru megin við næstu áramót.
Hilmar var á Gjörgæslunni fyrri part ársins en er nú kominn aftur ,,heim“ á bráðamóttökuna. Hann kláraði rannsóknarverkefnið sitt og og kynnti í Ástralíu í Nóvember, en það er eitt af því sem þarf að uppfylla áður en hægt er að taka sérfræðingspróf í bráðalækningum. Ef allt gengur að óskum þá ætti hann að geta tekið prófið eftir eitt og hálft ár og ætti svo um hálft ár eftir í verknámi eftir það.
Birna Líf varð 5 ára á árinu og settist því á skólabekk eins og gert er hér í landi. Hún er ánægð í skólanum og hefur eignast marga vini þar. Henni finnst sérlega gaman að reikna og teikna en gengur líka ágætlega að læra að lesa og skrifa. Hún hefur tekið miklum framförum í píanóskólanum og getur spilað mörg einföld lög. Hún er líka í fimleikum á laugardögum sem hún hefur mikið gaman af.
Árni Kristinn er orðinn 2ja ára og fer mikið fram. Orðaforðinn hraðstækkar um þessar mundir, bæði á íslensku og ensku. Hann virðist líka gera sér fulla grein fyrir því hvenær hann notar íslensk orð og hvenær hann á að tala ensku. Hann er búinn að eignast rosagóðan vin á leikskólanum sem heitir Misha og er frá Rússlandi og eru alltaf mikil fagnaðarlæti þegar þeir hittast á morgnana. Núna fyrir jólin er hann Árni Kristinn mikið bleyjulaus og gengur vel að venja hann við að pissa í koppinn.
Það hefur verið gestkvæmt hjá okkur á árinu og voru þeir Sibbi og Eggi báðir hjá okkur þessi jól. Þeir virðast njóta þess vel að vera hérna á Nýja Sjálandi (þótt þeir sakni Íslands mikið þegar þeir heyra allar þessar stormviðvaranir í desember). Það er indælt að hafa þá hérna hjá okkur og þeir hafa verið mjög hjálplegir að passa þegar við höfum þurft að taka langar æfingar fyrir Coast to coast keppnina okkar.
Við græjuðum okkur upp með hjólum og kajökum í ágúst og höfum síðan verið að reyna að fylgja ströngu æfingaprógrammi. Við tókum þátt í Tuatara keppninni í tæplega 30 stiga hita og sól. Það var mjög lærdómsríkt....fyrri dagurinn tók 7 tíma í fjallahlaupi, kajak og fjallahjóli. Seinni daginn kláruðum við ekki þar sem Hilmar fékk svo slæma sinadrætti en við erum búin að finna lausn á því vandamáli núna. Svava er búin að fara æfingaferð niður ánna sem við þurfum að fara niður í Coast to Coast og leist varla á blikuna þar sem áin var ansi úfin á köflum í gljúfrinu. Við höfum því ákveðið að vera samferða niður ána í keppninni. Í fyrradag fórum við svo æfingaferð í gegnum fjallahlaupið í coast to coast og tók það okkur 7 tíma með hlaupa-labba-klifra-vaða. Við fórum um 30 sinnum yfir ána, sem nær upp í mitti og er ansi straumþung á köflum. Líf og fjör.
Bestu jóla- og áramótakveðjur frá okkur á Nýja Sjálandi.

Jólaundirbúningur

Jólaundirbúningurinn var með hefðbundu sniði þetta árið, eða eins og hægt var með æfingar fyrir Coast to Coast að ná hámarki. Það voru að sjálfsögðu bakaðar allar nauðsynlegar sortir af smákökum, vondu kökurnar, súkkulaðibitakökur og fullt af piparkökum sem krakkarnir máluðu og skreyttu í öllum regnbogans litum. Hilmar hafði kæst skötu og var skötuveislan haldin að þessu sinni heima hjá Emmu og Hirti og var fjölmenni í veislunni þar sem mikið af ættingjum þeirra Hjartar og Emmu voru í heimsókn. Jólatréð var svo skreytt seint á Þorláksmessu og voru krakkarnir alveg að rifna úr spenningi þegar pakkahrúgunum var raðað í kringum jólatréð.
Svava greyið var þó fjarri góðu gamni þar sem hún fór sína fyrstu ferð niður Waimakariri ánna á Þorláksmessu og kom heim skelfingu lostin þar sem þetta var mun svaðilegra en hún hafði búist við og ekki alveg viss hvort hún vilji fara þetta aftur!

Jólin

Veðrið hefur leikið við okkur um jólin með sól og hita í kringum 25 stigin. Jólaundirbúningurinn gekk vel með hefðbundnum jólabakstri og skötukæsingu. Þetta árið var skötuveislan haldin heima hjá Emmu og Hirti og var skatan vel kæst. Þau kveiktu svo upp í pizzaofninum og hver og einn útbjó pizzur eftir sínu höfði. Svava var reyndar fjarri góðu gamni þar sem hún var í bátsferð niður Waimakariri ána sem tók hana um 6 klst með tilheyrandi veltum í verstu flúðunum.

Á aðfangadag vöknuðum við snemma enda ekki alveg laust við smáspennu hjá þeim Birnu Líf og Árna Kristni. Skyrgámur hafði greinilega fundið okkur þrátt fyrir að við gerum honum erfitt fyrir með flutningum á hverju ári. Hann hafði smakkað á kræsingunum sem við skildum eftir fyrir hann og sullað skyri út um allt.

Matseðilinn á aðfangadag hjá okkur var eftirfarandi

Forréttur: Risarækjur, ostrur og risahumar A-La Eggi

Aðalréttur: Dádýrasteik með brúnuðum kartöflum, villibráðasveppasósu, Waldorfsalati, rauðbeðum og grænum baunum.

Eftirréttur: Ris-ala-mand sem Carolyn útbjó undir ströngu dönsku eftirliti, enda var útkoman rosagóð. Sem bónus-eftirrétt útbjó hún svo líka eplaböku sem við borðuðum með vanilluís.

Maturinn lukkaðist rosalega vel og krakkarnir voru orðnir ansi óþolinmóðir eftir að við hættum að borða og færum að ráðast á pakkana. það var algert pakkaflóð undir jólatrénu og fengu krakkarnir mikið af skemmtilegum gjöfum og hafa verið dugleg að leika sér að nýja dótinu sínu síðustu daga.